Ο κόσμος των αριθμών-Αριθμολογία

Οι αριθμοί στο σήμερα χρησιμοποιούνται κυρίως ως μεσώ υπολογισμού.
Η δημιουργία όμως αριθμητικών παραστάσεων για την λύση καθημερινών προβλημάτων υπολογισμού χρησιμοποιήθηκε βάση των ιστορικών από την νεολιθική εποχή δηλαδή από το 7.000 -2.000 Π.Χ
Βεβαία τα σύνθετα συστήματα όπως αρνητικά ψηφία όπως το -1,-2,-3 ή και τα κλάσματα ,επινοήθηκαν μόνο κατά τις τελευταίες δυο χιλιετίες...

 Ωστόσο σε παλαιότερες εποχές αποτελούσαν σύμβολα και φορείς μυστικών μηνυμάτων...
Οι αριθμοί απέκτησαν την μαγική τους σημασία κυρίως μέσω της αστρολογίας .Για τους Βαβυλώνιους και τους Αιγυπτίους της 3ης και 2ης χιλιετίας ΠΧ κάποια στοιχειά είχαν ιδιαίτερη σημασία λόγω των νόμων που ακολουθούσαν στην πορεία των διάφορων φυσικών φαινόμενων
πχ ο αριθμός 30 στην Μεσοποταμία ήταν σύμβολο του Θεού της Σελήνης λόγω ότι σύμφωνα με τους σοφούς της εποχής η περιστροφή του φεγγαριού γύρω από την γη διαρκεί 30 ήμερες

Οι δοξασίες για τους ιερούς αριθμούς 

Από την  αρχαιότητα τα ουράνια σώματα αντιστοιχούσαν σε συγκεκριμένους θεούς και όπως τώρα έτσι και τότε ήταν φορείς; των ιδιοτήτων τους .Στην πορεία ανακάλυψαν ότι υπάρχει ένας συσχετισμός ανάμεσα στα ψηφία και συμβολισμούς πχ ο αριθμός 13 οποίος μέχρι και σήμερα θεωρείται ότι φέρνει ατυχία....
Η αντίληψη αυτή διαμορφώθηκε λόγω ότι σε πολλούς πολιτισμούς το 12 ήταν ο αριθμός της τελειότητας μιας και το έτος έχει 12 σεληνιακούς κύκλους. Μια άλλη επιρροή ήταν από την εβραϊκή θρησκεία όπου πρόσθεσε κιαλες σημασίες στον αριθμό 12,δηλαδή 12 οι φυλές του Ισραήλ,12 οι γιοι του Ιακώβ. Φυσικά αργότερα στον Χριστιανισμό το 12 πάλι περιείχε ιερότητα μιας και οι μαθητές του Χρίστου ήταν 12...Δεν μπορούμε βεβαία να μην αναφέρουμε και τους 12 θεούς του Ολύμπου όπου υπήρξαν πριν την Εβραϊκή θρησκεία και τον Χριστιανισμό...Με αυτό τον τρόπο αν το 12 συμβολίζει την ολοκλήρωση το 13 δεν μπορεί πάρα να είναι το αντίθετο του.
Λόγω αυτού παλιότερα κάνεις δεν προσκαλούσε 13 άτομα ,δεν έμενε σε δωμάτιο ξενοδοχείου με τον αριθμό 13 ούτε ταξίδευε με τραίνο η αεροπλάνο με αυτό τον αριθμό

Αρχαία Ελλάδα και αριθμοί

Για τους Αρχαίους Ελληνες οι αριθμοί ήταν το μέσω ώστε να μπορούν να ερμηνεύσουν οι αρχές που διέπουν το σύμπαν. Συγκεκριμένα ο Πυθαγόρας θεωρούσε ιερούς τους αριθμούς 1,2,3,4
Το 1 κατά τον Πυθαγόρα είναι η θεότητα ,η πηγή της υπάρξεις,από αυτήν εκπορεύεται το 2,το σύμβολο της ζωής,το 3 και το 4 ήταν για τον Πυθαγόρα τα σύμβολα του χρόνου ή της θνησιμότητας καθώς και της σωματικής υπόστασης όπως και της ύλης.

Αριθμολογία

Η έννοια της αριθμολογίας ουσιαστικά προήλθε από της διδαχές του Πυθαγόρα και την θεωρία του για την μουσική των σφαιρών...
Στο σήμερα η Αριθμολογία είναι η πίστη ότι οι αριθμοί έχουν μυστικιστική σχέση αναμεταξύ τους...

Υπάρχουν 3ης βασικοί αριθμοί που δημιουργούν το αριθμολογικο πορτρέτο του ατόμου.

Ψυχικός αριθμός

Ο ψυχικός αριθμός είναι άμεσα συνδεδεμένος με την νοητική μας δομή. Αποκαλύπτει τον τρόπο που αντιμετωπίζει τον εαυτό του,επηρεάζει την επιλογή του ατόμου σχετικά με την διατροφή,το σεξ ,την φιλιά ,τον γάμο,τις φιλοδοξίες και τις επιτυχίες του.
Στην Δυτική αστρολογία το ζώδιο του Ηλίου αντιστοίχη με τον ψυχικό αριθμό.
Αυτός είναι ενεργός στα 30 και στα 40 χρονιά του ατόμου,ενώ γύρω στα 35 ενεργοποιείται ο αριθμός του πεπρωμένου.
(Ψυχικοί αριθμοί) Ο ψυχικός αριθμός είναι το άθροισμα της ημέρας γεννήσεως και του μήνα...
πχ 21 Σεπτεμβρίου 2+1+9=12=2+1= 3 ψυχικός αριθμός

Πεπρωμένου αριθμός

Ο αριθμός του πεπρωμένου είναι ο πιο σημαντικός ακόμα και από τον ψυχικό αριθμό αλλά και τον ονομαστικό μιας και το πεπρωμένο μας γιατί έχει άμεση σχέση με το κάρμα μας...

Ο αριθμός του πεπρωμένου υπολογίζεται προσθέτοντας την ήμερα τον μήνα και το έτος γεννήσεως
πχ 21 Σεπτεμβρίου 1981    2+1+9+1+9+8+1=31=3+1= 4 αριθμός πεπρωμένου
(Αριθμοί πεπρωμένου )

Τελος υπαρχει ο Ονομαστικός Αριθμός 
                        ο Αριθμός Επωνύμου 
                  και ο Αριθμός Ονοματεπώνυμου Ο καθένας ξεχωριστά επιδρά στους κύκλους που τον χρησιμοποιούμαι ....

1  α ι ρ                5  ε ν φ
2  β κ σ               6  θ ξ χ     
3  γ λ τ                7  ζ ο ψ   
4  δ μ υ               8  η π ω 
Υπολογίζοντας τον Ονομαστικό αριθμό
πχ το όνομα Αννα       Α=1 Ν=5 Ν=5 Α=1 1+5+5+1=12=2+1=3
και ούτω καθ εξής για τον αριθμό επωνύμου και του ονοματεπωνυμου

Κάθε αριθμός έχει τα θετικά του γνωρίσματα αλλά και την αρνητική του εκδήλωση. Ακολουθεί λίστα με τα χαρακτηριστικά κάθε αριθμού.

Αριθμός 1
Αρχή, πράξη, πρωτοπόρο πνεύμα, δημιουργικές ιδέες, ηγετικές ικανότητες, ανεξαρτησία, θέληση. Επιθετικός, κυριαρχικός, εγωιστικός, έλλειψη αυτοπεποίθησης

Αριθμός 2
Συνεργασία, προσαρμοστικότητα, ενδιαφέρον για τους άλλους και τις ανάγκες τους, μετριόφρων, ειλικρινής, μεσάζων, διπλωματικός. Ντροπαλός, φοβισμένος, συγκρατημένος, πνίγεται στις λεπτομέρειες, κατάθλιψη.

Αριθμός 3
Εκφραστικός με πολλούς τρόπους, λεκτικός, έντονη φαντασία και έμπνευση, καλλιτεχνία, αστείρευτη αισιοδοξία, θέλει να ζει και να απολαμβάνει τη ζωή. Διασκορπίζει την ενέργειά του, υπερβάλλει, αφήνει μισοτελειωμένες δουλειές, δεν έχει κατεύθυνση στη ζωή, δινει μεγάλη σημασία στον εαυτό του και στην καλοπέρασή του.

Αριθμός 4
Ελλειψη φαντασίας, πνίγεται στις λεπτομέρειες, ξεροκέφαλος, πολυ σοβαρός, αργεί να αναλάβει δράση,αμετακίνητος στις απόψεις του. Ισχυρή αίσθηση της τάξης και της αξίας, αργή αλλά σταθερή ανάπτυξη, πολύ πρακτικό, επιστημονικό μυαλό, έμφαση στις λεπτομέρειες, βάση για επιτύχια, οργανωτικές ικανότητες.

Αριθμός 5
Νέες προοδευτικές ιδέες, γρήγορη σκέψη, αλλάζει συνεχώς, είναι προσανατολισμένος στην πράξη, περίεργος και εξερευνητικός, χρησιμοποιεί την ελευθερία παραγωγικά. Ανυπόμονος, υποτιμητικός, οξύς λόγος και διάθεση, ανικανοποίητος, πολλές βιαστικές αποφάσεις, δεν είναι πρακτικός.

Αριθμός 6
Ισχυρή η αίσθηση της ευθύνης, καλλιτεχνικός, βοηθητικός,τον απασχολούν τα κοινωνικά, ισορροπημένος, συμπάσχει, ανθρωπιστής, του αρέσει το σπίτι και οι οικειακές υποθέσεις, δίνει τη βοήθειά του απλόχερα. Πιστεύει οτι έχει δίκιο, απέχει, είναι πεισματικός, κυριαρχικός στην οικογένεια, εγωιστής, ξεκάθαρος με τις λέξεις και επηρεάζεται παρα πολύ απο την κολακεία.

Αριθμός 7
Αναλύει και ερευνά, αναζητά τη γνώση, επιστημονικός και εφευρετικός, μελετηρός, διαλογίζεται, μαγευτική προσωπικότητα και εμφάνιση, του αρέσει η μοναξιά και η ειρήνη, τελειομανής. Κρυφά κίνητρα, υποψίες, πολύ κλειστός, απαντά με σαρκασμό ή με τη σιωπή, απομονομένος, διασπάται η προσοχή του εύκολα.

Αριθμός 8
Αποφασιστικός χαρακτήρας, πολιτικές ικανότητες, χειρίζεται καλά την εξουσία, εργαζεται για ενα σκοπό, πετυχαίνει την αναγνώριση, εχει καλή κρίση, δίνει εντολές. Εργασιομανής, υπερβολικά φιλόδοξος, του λείπει ο ανθρωπισμός, δε χειρίζεται καλά το χρήμα, καταπιέζει τους κατώτερούς του, ανυπόμονος, αγχώδης και υλιστής.

Αριθμός 9
Εγκάρδια φιλικός, ανθρωπιστικά ένστικτα, δοτική φύση, υποχρεώσεις, δημιουργική έκφραση, καλλιτεχνικά και συγγραφικά ταλέντα, έτοιμος πάντα να κάνει το καλό. Ναρκισσισμός, πολυσχιδή ενδιαφέροντα, κτητικότητα, αλλαζει η διάθεσή του συχνά, δε δίνει σημασία στα οικονομικά του, δε δίνει ουσιαστική προσοχή.

Αριθμός 11
Ο αριθμός αυτός δίνει μεγαλύτερη έμφαση στα πνευματικά αλλά εχει τις θετικές και αρνητικές ιδιότητες του αριθμού 2.

Αριθμός 22
Οι θετικές και αρνητικές ιδιότητες του αριθμού 4 αλλά με τη δυνατότητα θριαμβευτικής επιτυχίας. 

Μια φορά και έναν καιρό ήταν τα στοιχειακά και τα βασίλεια τους...

Μια φορά και έναν καιρό σε έναν κόσμο μακρινό νεράιδες,άνθρωποι και ξωτικά,ζούσαν όλοι μαζί ήρεμα και αρμονικά...και όλες αυτές οι ψυχές,οι μεταξύ τους τόσο διαφορετικές μπορούσαν να ενωθούν μόνο μέσα από την δύναμη των ονείρων.

Τα όνειρα και οι ευχές καθρεφτίζονταν πάνω στο φεγγάρι και αντανακλούσαν στα νερά μιας γαλάζιας λίμνης όπου εκεί κατοικούσαν οι νεράιδες.

Ο μόνος τους σκοπός ήταν τα όνειρα να προστατεύουν και να μαγεύουν για να βγουν αληθινά.

Όμως κάποια βραδιά μια νεράιδα μαγεύτηκε από του φεγγαριού την ομορφιά και το ερωτεύτηκε..

Αυτό ήταν κάτι που δεν έπρεπε να συμβεί...

Γιατί από εκείνη την στιγμή όλη η αρμονία του κόσμου έμελλε να κλονιστεί,μιας και τον ερωτά αυτό τον ακολουθούσε μια αρχαία κατάρα και έτσι από εκείνη την στιγμή η νεράιδα και το φεγγάρι θα έχαναν την δική τους μορφή.

Πάνω τους θα καθρεφτιζόταν πάντα η μορφή οποίου πλάσματος του δάσους συναντούσαν ....

Με αυτό τον τρόπο η νεράιδα έχασε την δύναμη της και το φεγγάρι κατέβηκε στην γη και το ταξίδι τους ξεκίνησε....

Και καθώς το παραμύθι τελείωσε εδώ κάποιο άλλο σίγουρα θα μπορούσε να πάρει σειρά μιας και η λαογραφία σε όλο το μήκος και πλάτος της γης είναι πλούσια σε σχέση με της νεράιδες και τα ξωτικά


Στην εσωτερική παράδοση ο κόσμος των ξωτικών περιγράφεται ως «στοιχειακό βασίλειο». Πρόκειται για οντότητες που υπάρχουν επάνω στη Γη από την αρχή της δημιουργίας και είναι πιο αρχαίες και από τον άνθρωπο. Ουσιαστικά είναι εγγενείς δυνάμεις της φύσης, που ζουν και εργάζονται επάνω στη Γη. Η ύπαρξή τους αποτελεί μορφή έκφρασης και δράσης εκείνων των θεμελιωδών αρχών της Εκδήλωσης που αναφέρονται ως Τέσσερα Στοιχεία (Αέρας, Φωτιά, Νερό, Γη), παρόλο που δεν ταυτίζονται με τα τελευταία, αλλά αποτελούν μια κατώτερη αντανάκλαση τους.

Τα στοιχειακά εργάζονται για την ανοικοδόμηση, την υλοποίηση, τη διαμόρφωση και τη συντήρηση ολόκληρου του «φυσικού πεδίου» ύπαρξης, καθοδηγούνται από τους Αρχαγγέλους και τους Αγγέλους.


Ειναι μορφές ύπαρξης οι οποίες θα μπορούσε κανείς να τα χαρακτηρίσει «δημιούργημα του δημιουργήματος», καθώς συνιστούν ενεργειακά εργαλεία, τα οποία δομήθηκαν από το αγγελικό βασίλειο. Ως «τεχνητές» οντότητες, συνεπώς, στερούνται εκείνης της πνευματικής αρχής που ενυπάρχει, για παράδειγμα, στον άνθρωπο και την οποία οι εσωτερικές παραδόσεις αναφέρουν ως «πνευματικό σπινθήρα». Ωστόσο, τους έχει δοθεί η δυνατότητα να αποκτήσουν αυτόν τον πνευματικό σπινθήρα,μαθητεύοντας δίπλα στον άνθρωπο.

Παραδοσιακά, τα στοιχειακά όντα τα οποία έχουν αποκτήσει αυτόν τον πνευματικό σπινθήρα αναφέρονται ως «στοιχειακοί βασιλιάδες» και αποτελούν ένα είδος γέφυρας με τον κόσμο των ανθρώπων, αλλά και καθοδηγητές των υπόλοιπων στοιχειακών. Τα στοιχειακά είναι άφθαρτα και η ζωή τους διαρκεί όσο και η ίδια η Εξέλιξη. Όταν, για παράδειγμα,ένα δέντρο ή οτιδήποτε άλλο με το οποίο συσχετίζονται πεθαίνει, εκείνα εξακολουθούν να ζουν, έστω και αν δεν φαίνονται πουθενά, συνεχίζοντας αλλού το έργο της δημιουργίας

Τα στοιχειακά υπάρχουν με κάθε μορφή ύπαρξης επάνω στη Γη, συμπεριλαμβανομένων των βουνών, των ποταμών, των δέντρων, των θάμνων, των λουλουδιών, της χλόης, των γκρεμών και των βραχωδών σχηματισμών. Είναι παρόντα στη δημιουργία των κλιματολογικών φαινόμενων, όπως βροχές, άνεμοι, καταιγίδες, ανεμοστρόβιλοι, αλλά και ουράνια τόξα.

Η δική τους εξελικτική πορεία είναι διαφορετική, αλλά παράλληλη με την ανθρώπινη. Βρίσκονται σε μια άλλη διάσταση, από όπου όμως υπάρχει η δυνατότητα να επικοινωνούν μαζί μας. Οι πύλες που οδηγούν σε αυτούς τους κόσμους είναι αόρατες, χωρίς συγκεκριμένες γεωγραφικές διαστάσεις και ανοίγουν σε διαφορετικές επικράτειες συνείδησης, πέραν αυτής του φυσικού επιπέδου ύπαρξης. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα στοιχειακά μπορούν να γίνουν ορατά από ψυχικά ευαίσθητους ανθρώπους και υπάρχουν πλήθος τέτοιων αναφορών σε όλο τον κόσμο.


Διάφορες ιστορίες αναφέρουν πως κάποτε ο κόσμος των ξωτικών και ο κόσμος των ανθρώπων ήταν ένας κι αδιαίρετος, αλλά κάτι συνέβη και χωρίστηκαν. Οι παραδόσεις όλου του κόσμου μιλούν για πνεύματα της φύσης, στοιχειακά όντα, ξωτικές υπάρξεις, νεράιδες και στοιχειά. Στην Ιρλανδία διηγούνται για την πτώση τους από τον Ουρανό και για το ότι δε χάθηκαν γιατί το «κακό» μέσα τους δεν είχε καμία μοχθηρία.

Υπάρχουν αναφορές πολλών στοιχειακών οντοτήτων που συνδέονται με την εξέλιξη της φύσης,καποια απο τα ονόματά τους είναι: Πέρι, Τζίνι, Σιλβάνοι, Σάτυροι, Φαύνοι, Ελφ, Νάνοι, Καλικάντζαροι, Νίσσες, Νορν, Κομπόλντ, Μπράουνι, Νεκ, Στρόμκαρλ, Νεράιδες, Νίξι, Σαλαμάνδρες, Διαβολάκια, Πονκ, Μπάνσι, Κέλπι, Πίξι, ‘Aνθρωποι των Βρύων, Καλοί ‘Aνθρωποι, Καλοί Γείτονες, ‘Aγιες Γυναίκες, ‘Aνθρωποι της Ειρήνης, Λευκές Κυρίες και πολλά ακόμη.

Στοιχειακά Πνεύματα της Γης

Τα στοιχειακά της γης συνδέονται με τις περιοχές της γήινης επιφάνειας και των βαθύτερων στρωμάτων της, όπως αγροί, βουνά, έρημοι, βραχώδεις σχηματισμοί, υπόγειες στοές, σπήλαια και βυθός. Σχετίζονται με το σχηματισμό και την εξέλιξη των μετάλλων, των λίθων και του φλοιού της Γης γενικότερα.

Νάνοι, Καλικάντζαροι, Μπράουνι, Κομπόλντ, Γνώμοι, Τρολ.

Την πιο καλή φήμη θα μπορούσε να πει κάνεις ότι την έχουν οι νάνοι οι οποίοι αγαπούν τα παιδιά και λέγεται πως βοηθούσαν τους αγρότες στα χωράφια και στην ανεύρεση των ζωντανών που χάνονταν

Στοιχειακά Πνεύματα του Νερού

Οι Νεράιδες ή Νύμφες ,οι Βρυσηίδες ή Ναϊάδες όπως και οι γοργόνες είναι στοιχειακά όντα του υδάτινου Στοιχείου, που ζουν σε ωκεανούς, θάλασσες, ποτάμια, λίμνες, καταρράκτες, ρέματα, πηγές, στέρνες και βρύσες άλλα και σε απόμερες θαλασσινές ακτές και παραλίες, μέσα σε τρύπες και σπηλιές.

Σύμφωνα με την παράδοση, οι Νύμφες ήταν γνωστές τροφοί πολλών και σημαντικών θεών ή ηρώων· ήταν δηλαδή εκείνες που αναλάμβαναν την ανατροφή τους, όταν βρίσκονταν σε πολύ μικρή ηλικία. Τους θήλαζαν και αποτελούσαν τις αντικαταστάτριες των μανάδων τους. Πρώτα πρώτα, ο ίδιος ο Δίας ανατράφηκε απ' αυτές στην Κρήτη.

Στις Ναϊάδες απέδιδαν διάφορες ιδιότητες: έλεγαν πως μπορούσαν να κάνουν τα νερά μιας πηγής ιαματικά, γι' αυτό και συχνά πρόσφεραν οι θνητοί θυσίες προς τιμή τους. Οι πιο ονομαστές περιπτώσεις Ναϊάδων με παρόμοιες ικανότητες βρίσκονταν στην Πελοπόννησο και τη Σικελία· εκεί, στις θερμές πηγές της Ιμέρας, έλεγαν ότι πήγαινε ο Ηρακλής για ν' ανανεωθεί η δύναμή του.

Πίστευαν ακόμη πως οι Ναϊάδες είχαν ιατρικές θεραπευτικές ικανότητες, κυρίως λόγω της σχέσης τους με τον Απόλλωνα, καθώς και το χάρισμα να προφητεύουν τα μελλούμενα
Στοιχειακά πνεύματα της Φωτιάς

Οι Σαλαμάνδρες ανήκουν στα στοιχειακά της Φωτιάς,συνδέονται με την ενέργεια του Ήλιου, των κεραυνών και των αστραπών, καθώς και με κάθε φλόγα ή φωτιά γενικότερα. Παρομοιάζονται σαν πύρινοι ιππότες, η μορφή τους όμως δεν φέρει ανθρώπινα χαρακτηριστικά· διακρίνονται σαν μαύρα φίδια να κινούνται στη φωτιά με μεγάλη ταχύτητα, περιστρεφόμενα γύρω από τον εαυτό τους, με μέγεθος από μικρών σκουληκιών μέχρι πελώριων Σαλαμάνδρων.

Στοιχειακά πνεύματα του Αέρα

Οι Συλφίδες ανήκουν στα στοιχειακά του Αέρα, που λέγεται πως ζουν αποκλειστικά εκεί και έχουν τον έλεγχο του καιρού, του ανέμου και του σχηματισμού των νεφών. Απεικονίζονται σαν όντα πολύχρωμα, ανθρώπινου περίπου μεγέθους, με ρευστή, σχεδόν διάφανη, ασταθή φύση και ταχύτατη ευκινησία.

Τα Έλφη που είναι ανθρωπομορφικά και μοιάζουν με αιθέριες πανέμορφες πεταλούδες σε συνεχή κίνηση, έχουν ιδιαίτερα μικρό μέγεθος. Ζουν στους κάλυκες των λουλουδιών, ρουφώντας το νέκταρ τους, ενώ αρέσκονται να πραγματοποιούν κυκλικούς χορούς και ευεργετικά μάγια, καθώς χαρακτηρίζονται από ενεργητικότητα και ιδιαίτερες θεραπευτικές ικανότητες.

Οι πολλαπλοί συμβολισμοί του σταυρού και η παραλλαγή του.

΄΄Η αναζήτηση είναι η αρχή της σοφίας΄΄ είπε ο Σωκράτης πριν χιλιάδες χρονιά.

Έτσι ακολουθώντας το ρητό αυτό ξεκίνησε η''αναζήτηση'', για το κατά πόσο το σύμβολο του Χριστιανισμού είναι παλαιότερο από τον ίδιο τον Χριστιανισμό...

Μα πριν από λα τα άλλα πρέπει να αναρωτηθούμε για την καταγωγή των συμβόλων....



Τα πρώτα σύμβολα δημιουργήθηκαν από την προσπάθεια των ανθρώπων να απεικονίσουν αντικείμενα και καταστάσεις.
Η έννοια τους περιοριζόταν στα πιο βασικά χαρακτηριστικά και μετατρεπόταν σε μια αόριστη εικόνα. Ωστόσο,επειδή η εικόνα αντιπροσωπεύει μια σύνθετη έννοια ,τα σύμβολα ήταν πολύπλοκα,πάρα την απλή τους μορφή....
Ένα σύμβολο διαχωρίζει την έννοια σε πολλαπλά εννοιολογικά επίπεδα και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην πρόκειται ποτέ για απλό σχηματισμό αλλά για σύνθετο....

Από τα σύμβολα προέκυψαν επίσης νέες σημασίες,με κατάληξη να αποτελέσουν ένα μεσώ για την εξερεύνηση του βαθύτερου νοήματος του κόσμου...

Η κάθετη γραμμή.

Ένα από τα απλούστερα σύμβολα είναι η κάθετη γραμμή,η οποία συμβολίζει την σύνδεση ανάμεσα στο πάνω και στο κάτω,στον ουρανό και στην γη.
Γενικότερα ουσιαστικά δηλώνη την διαδικασία της δημιουργίας...Βρίσκουμε το σύμβολο της κάθετης γραμμής σε διάφορους πολιτισμούς ανά τον κόσμο και πάντα στους ιεράρχες των φυλών....


Ο σταυρος.

Η οριζόντια γραμμή συμβολίζει τον ουρανό,ενώ η κάθετη την Γη...
Εαν η μια τέμνει την άλλη τότε πρόκειται για την συνένωση της δημιουργικής δύναμης με το παθητικό στοιχείο του άντρα και της γυναίκας,του πνεύματος και της ύλης...Με λίγα λογία δηλώνη απλά την απεικόνιση του κόσμου μας...
Ο σταυρός υποδηλώνει τα 4 σημεία του ορίζοντα και τα 4 στοιχειά της φύσης (γη,φωτιά,νερό,αέρας),ωστόσο έχει και πολλούς άλλους συμβολισμούς π.χ αν οι ευθείες συναντηθούν σε ορθή γωνιά τότε οδηγούν σε αντίθετες κατευθύνσεις...

Οι πολλαπλοί συμβολισμοί του σταυρού.

Ο σταυρός αποτελεί εδώ και δυο χιλιάδες χρονιά το ισχυρότερο σύμβολο της Δύσης μιας και συμβολίζει την αποτυχία την καταστροφή την διάλυση αλλά και την αλλαγή,την λύτρωση και την απελευθέρωση....
Στην Κίνα ο σταυρός είναι πανάρχαιο σύμβολο και απεικονίζει τον αριθμό 10. Εκφράζει την πληρότητα την τελειότητα και την ολοκλήρωση...Ως φιλοσοφικό σύμβολο εμπεριέχει την απεικόνιση του ενός και μοναδικού δρόμου του Τάο,που αν δεν διασταυρωθεί με άλλους δρόμους,οδηγεί στο πουθενά...

Ο τροχός της ενεργείας.

Αν τα άκρα του σταυρού καμφθούν σε ορθή γωνιά θα ανακαλύψουμε πως ο σταυρός αλλάζει σε αγκυλωτό σταυρό η αλλιώς την λεγόμενη σβάστικα,έτσι χωρίς να το πολύ καταλάβουμε  έχουμε μπροστά μας το σύμβολο του κινούμενου τροχού,με αυτό τον τρόπο οι στοιχειώδεις δυνάμεις βρίσκονται σε κίνηση με αποτέλεσμα να δημιουργείται ενέργεια...

Η σβάστικα μαζί με τον σταυρό είναι αρχαιότατο σύμβολο, όπως κανείς θα περίμενε συναντάται και εκείνη σε πολλούς πολιτισμούς.
Η λέξη στα σανσκριτικά σημαίνει ευημερία.
Το σύμβολο της ευημερίας το συναντάμε στην Ασία,σε έργα τέχνης αλλά και σε ναούς όπως και στης εισόδους σπιτιών...
Ενώ ο σταυρός συμβολίζει στην Κίνα τον αριθμό 100 η σβάστικα συμβολίζει τον αριθμό 10.000 και υποδηλώνει το άπειρο

Γενικότερα η γένεση του συμβόλου του αγκυλωτού σταυρού αντιμετωπίζεται συχνά από κοινού με το σύμβολο του σταυρού, όπως η "ρόδα του ήλιου" της θρησκείας της εποχής του χαλκού(2600 π.Χ. – 1100 π.Χ..)

Φτάνοντας στο σήμερα, η σβάστικα έγινε σύμβολο του Ναζισμού λαμβάνοντας αρνητικό συμβολισμό...Ο σταυρός πάλι είχε καλύτερη τύχη και είναι ένα θετικό σύμβολο ακόμα και σήμερα.

Κλείνοντας το άρθρο εδώ θα επαναλάβω τα λόγια που παρέθεσα και στο αφιέρωμα για την ιστορία της πεντάλφα 

«Ο άνθρωπος είναι από την πρωταρχή του δημιουργός συμβόλων και δημιουργός εργαλείων…» (Μάμφορντ 1997: 158)

Η αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα

Η αλληγορία του σπηλαίου συμπεριλαμβανεται στην Πολιτεία του Πλάτωνα,ο σκοπός της αλληγορίας ήταν να εξηγήσει την θεωρία των Ιδεών αλλά ας δούμε τι λέει ο μύθος...





Ο Πλάτωνας παρουσιάζει τον Σωκράτη να συνδιαλεγεται με τον Γλαυκών και λέγονται τα παρακάτω(μεταφρασμένο κείμενο)





ΣΩ:Φαντάσου ανθρώπους,σαν σε μια υπόγεια κατοικία όμοια με σπηλιά ,η οποία εχει την είσοδο ανοιχτή προς το φως σε όλο το μάκρος της σπηλιάς και μέσα σ αυτήν απο την παιδική τους ηλικία να βρίσκονται (άνθρωποι)δεμένοι σε δεσμά και στα ποδιά και στον αυχένα,ώστε να μένουν ακίνητοι και να βλέπουν μόνο μπροστά και να μην μπορούν να στρέφουν γύρω το κεφάλι τους λόγω των δεσμών κι ένα φως από φωτιά να καίει γιαυτους απο ψηλά και μακριά και πίσω τους,ανάμεσα στην φωτιά και τους δεσμώτες (φαντάσου)να περνά ψηλά ένας δρόμος,κοντά στον οποίο φαντάσου ένα μικρο τοίχο να έχει χτιστεί κοντά (η παράλληλα)όπως ακριβώς έχουν τοποθετηθεί από τους ταχυδακτυλουργους μπροστά τους τα παραπετασματα,πάνω στα οποία δείχνουν τα θαυμαστά τεχνάσματα τους....

ΓΛ:Το φαντάζομαι,είπε..

ΣΩ:Φαντασου λοιπόν κοντά σαυτον το μικρο τοίχο ανθρώπους να μεταφέρουν κάθε είδους αντικείμενα,που εξέχουν από τον τοίχο και ομοιώματα ανθρώπων και άλλα ομοιώματα κατασκευασμενα και από πετρά και από ξύλο και από κάθε είδους υλικά,όπως είναι φυσικό άλλοι από αυτούς που περνούν να μιλούν και άλλοι να σιωπούν ...

ΓΛ: Αλλόκοτη,είπε,περιγράφεις εικόνα και αλλόκοτους δεσμώτες


ΣΩ: Όμοιους με εμάς...

ΣΩ. Ολόιδιους με μας, αποκρίθηκα, γιατί πιστεύεις ότι άνθρωποι σε τέτοια κατάσταση πρώτα πρώτα θα έχουν δει τίποτ’ άλλο εκτός απ’ τις σκιές του εαυτού τους και των συνδεσμωτών τους, που τις σχηματίζει η λάμψη της φωτιάς στον απέναντι απ’ αυτούς τοίχο της σπηλιάς;

ΓΛ. Μα γίνεται να δουν τίποτ’ άλλο, είπε, εφόσον είναι αναγκασμένοι να έχουν το κεφάλι τους ακίνητο σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους;







ΣΩ. Και τι θα ‘χουν δει απ’ εκείνους τους διερχόμενους αχθοφόρους; τίποτ’ άλλο, εκτός απ’ τις σκιές τους;

ΓΛ. Μόνο αυτές, βέβαια.

ΣΩ. Λοιπόν, αν είχαν τη δυνατότητα να κουβεντιάζουν μεταξύ τους, δεν έχεις τη γνώμη ότι θα νόμιζαν πως οι σκιές που βλέπουν είναι πραγματικά αντικείμενα;

ΓΛ. Οπωσδήποτε.

ΣΩ. Και τι νομίζεις, αν απ’ τα βάθη του δεσμωτηρίου η ηχώ αναμετέδιδε τις φωνές, κάθε φορά που κάποιος απ’ τους διερχόμενους θα μιλούσε, πιστεύεις ότι θα φαντάζονταν ότι κάτι άλλο βγάζει φωνή και όχι οι σκιές των διερχόμενων;

ΓΛ. Μα τον Δία, όσο για μένα, τίποτ’ άλλο.

ΣΩ. Λοιπόν, είπα, άνθρωποι σε αυτή την κατάσταση θα πίστευαν ως πραγματικό μόνο τις σκιές των αντικειμένων που εμφανίζονται και τίποτ’ άλλο;

ΓΛ. Σίγουρα, μόνο τις σκιές.





ΣΩ. Σκέψου λοιπόν, είπα, τι λογής θα μπορούσε να είναι η απολύτρωση και η γιατρειά τους απ’ τα δεσμά και την άγνοιά τους, αν με φυσική ακολουθία συνέβαιναν πράματα σαν και τούτα: κάθε φορά που κάποιος θα λυνόταν απ’ τα δεσμά του και θα ‘νιωθε ξαφνικά την ανάγκη να σηκωθεί όρθιος και να περιστρέφει τον αυχένα του και να βαδίζει και να υψώνει το βλέμμα του προς το φως, και κάνοντας αυτές τις κινήσεις θα ‘νιωθε πόνο και, θαμπωμένος απ’ τον φως, θ’ αδυνατούσε να αντικρίζει εκείνα που προηγουμένως έβλεπε τις σκιές τους• λοιπόν, τι κατά τη γνώμη σου θ’ απαντούσε αυτός, αν κάποιος του έλεγε ότι εκείνα που έβλεπε τότε ήταν ανοησίες, τώρα όμως βλέπει κάτι που βρίσκεται κάπως πιο κοντά στην αλήθεια και το βλέμμα του έχει στραφεί σε πράγματα πιο αληθινά – βλέπει λοιπόν πιο σωστά; Και βέβαια, αν δείχνοντάς του ξεχωριστά, ένα προς ένα, αυτά που περνούν μπροστά του, τον ανάγκαζε να απαντήσει στις ερωτήσεις του, τι να ‘ναι αυτά, τι θ’ αποκρινόταν; δεν πιστεύεις ότι θα τα ‘χε χαμένα και θα θεωρούσε ότι βρίσκονται πιο κοντά στην αλήθεια τα όσα έβλεπε τότε απ’ αυτά που του δείχνουν τώρα;

ΓΛ. Θ’ αποκρινόταν, είπε, ότι ναι, εκείνα βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην αλήθεια.

ΣΩ. Λοιπόν, κι αν τον υποχρέωνε να στρέψει το βλέμμα του προς το ίδιο το φως, δε θα ‘νιωθε πονόματο και δε θα προσπαθούσε να τα’ αποφύγει, στρέφοντας το βλέμμα του προς εκείνο που χωρίς δυσκολίες αντικρίζει και δε θα νόμιζε ότι τωόντι είναι πιο ξεκάθαρα απ’ αυτά που του δείχνουν;

ΓΛ. Ναι, αυτό θα νόμιζε, είπε.

ΣΩ. Κι αν, είπα, κάποιος τον έσερνε βίαια απ’ τη σπηλιά μέσ’ απ’ την τραχιά και απότομη ανάβαση, και δεν τον άφηνε πριν τον σύρει έξω, στο φως του ήλιου, άραγε δε θα ‘ταν μαρτύριο γι’ αυτόν και δε θ΄ αγαναχτούσε που τον σέρνουν μ’ αυτό τον τρόπο; και, όταν θα ‘φτανε στο φως, έχοντας τα μάτια πλημμυρισμένα απ’ τη λάμψη του ήλιου, θα μπορούσε να βλέπει τίποτε, έστω κι ένα, απ’ αυτά που τώρα λέγονται αληθινά;

ΓΛ. Αποκλείεται έτσι ξαφνικά.

ΣΩ. Αν όμως είχε σκοπό να δει όσα βρίσκονται εκεί ψηλά, θα έπρεπε να εξοικειωθεί,έτσι, θα ‘βλεπε στην αρχή πιο εύκολα τις σκιές, κι ύστερ’ απ’ αυτές τα είδωλα και τωνανθρώπων και των αντικειμένων, όπως αντικατοπτρίζονται μες στο νερό, κι ύστερα τα’ αντικείμενα αυτά καθαυτά,κατόπι θα ύψωνε τη ματιά του και θ’ αντίκριζε ευκολότερα, τη νύχτα, τα όσα βρίσκονται στον ουρανό και το ίδιο το στερέωμα τ’ ουρανού, αντικρίζοντας το φως των άστρων και της σελήνης ευκολότερα απ’ ό,τι τη μέρα τον ήλιο και το φως του ήλιου.

ΓΛ. Οπωσδήποτε.

ΣΩ. Και τέλος- τέλος, πιστεύω, τον ήλιο, όχι μες στα νερά ούτε το είδωλό του, όπως αντανακλάται από άλλη θέση, αλλά θα μπορούσε να τον αντικρίσει αυτόν καθαυτόν στη φυσική του θέση, και να παρατηρήσει πως είναι.

ΓΛ. Αυτό επιβάλλει η ανάγκη, είπε.

ΣΩ. Και κατόπι θα κατέληγε πια στο συμπέρασμα ότι αυτός είναι που κάνει τις εποχές και τα έτη και που εποπτεύει όλα όσα βρίσκονται στο πεδίο της όρασής μας. Και κατά κάποιο τρόπο είναι αίτιος για όλα όσα εκείνοι έβλεπαν στη σπηλιά.

ΓΛ. Είναι φανερό ότι σ’ αυτό το συμπέρασμα θα κατέληγε ύστερ’ απ’ τα παραπάνω.

ΣΩ. Τί λοιπόν; δεν πιστεύεις ότι αυτός, ανακαλώντας στη μνήμη του την πρώτη κατοικία του και τη γνώση, που είχαν εκεί αυτός και οι συγκρατούμενοί του εκείνο τον καιρό, θα μακάριζε τον εαυτό του για την αλλαγή και θα ‘νιωθε οίκτο για τους άλλους;

ΓΛ. Και με το παραπάνω.
ΣΩ. Και νομίζεις ότι, για τις τιμητικές διακρίσεις και για τους επαίνους που απένειμαν αναμεταξύ τους οι δεσμώτες και για τις αμοιβές εκείνου που διέκρινε με μοναδική οξυδέρκεια τις σκιές των όσων περνούσαν μπροστά τους και συγκρατούσε καλύτερα την κανονικότητα με την οποία οι σκιές εμφανίζονταν πρώτες ή τελευταίες ή σύγχρονα με τις άλλες, ώστε αξιοποιώντας αυτή την ικανότητά του να βρίσκονταν σε προνομιακότερη θέση να κάνει προβλέψεις, ποια σκιά θα παρουσιαζόταν σε μια ορισμένη στιγμή – τι λες; Θα ένιωθε λαχτάρα γι’ αυτά και θα ζήλευε τους συνδεσμώτες του που έπαιρναν τιμές κι είχαν επιρροή ανάμεσά τους ή θα βρίσκονταν στην κατάσταση που λέει ο Όμηρος ότι βρέθηκε ο Αχιλλέας και θα επιθυμούσε μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής του:Κάλλιο στη γης να ξενοδούλευα ξωμάχος, ρογιασμένος σ’ αφέντη που ‘χασε τον κλήρο του κι είναι το βιός του λίγο και να ξεπέσει σ’ οποιονδήποτε άλλη κατάσταση, παρά να πιστεύει εκείνα και να ζει μια τέτοια ζωή.

ΓΛ. Κι εγώ αυτό πιστεύω, είπε,θα προτιμούσε να ξεπέσει σ’ οποιαδήποτε κατάσταση παρά να ζει μ’ εκείνο τον τρόπο.

ΣΩ. Και κάνε και την εξής υπόθεση, του είπα. Αν ένας τέτοιος άνθρωπος κατέβαινε ξανά εκεί κάτω και έπαιρνε την προηγούμενη θέση του, άραγε δε θα τύλιγε τα μάτια του πυκνό σκοτάδι, έτσι που ξαφνικά γύρισε απ’ τον ήλιο;

ΓΛ. Σίγουρα, είπε.

ΣΩ. Κι αν υποχρεωθεί λοιπόν αυτός ο άνθρωπος να λέει τη γνώμη του για κείνες τις σκιές που διαβαίνουν και να διαγωνιστεί μ’ εκείνους που δεν έπαυσαν ποτέ να είναι δεσμώτες, όσο τον ταλανίζει το πρόβλημα που θα έχει στα μάτια του, πριν αυτά εξοικειωθούν (κι ο χρόνος αυτής της εξοικείωσης δε θα είναι και τόσο λίγος), δε θα προξενούσε λοιπόν τα γέλια και δε θα ΄λεγαν γι’ αυτόν ότι, με το ν’ ανέβει εκεί πάνω να ‘τον που γύρισε με χαλασμένα τα μάτια, κι ότι δεν αξίζει καν τον κόπο να επιχειρήσει κανείς την ανάβαση εκεί ψηλά• και, αν με κάποιο τρόπο μπορούσαν να βάλουν στο χέρι τους και να σκοτώσουν όποιον θα επιχειρούσε να τους λύσει απ’ τα δεσμά τους και να τους οδηγήσει επάνω, στο φως, δε θα ήταν ικανοί να τον σκοτώσουν.

ΓΛ. Χωρίς άλλο, είπε.

ΠΛΑΤΩΝΙΚΉ ΘΕΩΡΊΑ ΤΩΝ ΙΔΕΏΝ

Για να κατανοήσουμε την αλληγορία του σπηλαίου,πρέπει πρώτα να αναφερθούμε στην πλατωνική κοσμοθεωρία...

Ο Πλάτωνας διέκρινε δυο κόσμους: τον νοητό και τον αισθητό...

Στον νοητό κόσμο υπάρχει μια ουσιαστική υπόσταση,που δεν φαίνεται,αυτή είναι η ΙΔΕΑ(η οποία υπερέχει της υλικής ύπαρξης),ειναι η αιωνία και αποτελεί την αντικειμενικη πραγματικοτητα ...

Στον αισθητό κόσμο,μέσα στον οποίο ζουν οι άνθρωποι υπάρχουν όλα τα ΥΛΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ,τα οποία είναι ρευστά ,φθαρτά και συνεχώς μεταβαλλονται,δεν μπορούν να γίνουν αντικείμενο γνώσης...

Ενώ,όμως,ο νοητός κόσμος,ο κόσμος των Ιδεών είναι η αντικειμενικη πραγματικοτητα,οι άνθρωποι ως πραγματικές υπάρξεις είναι τα υλικά πράγματα που αντιλαμβανονται με της αισθήσεις τους....Αυτό ακριβώς παρουσιαζεται και μέσα στην αλληγορία του σπηλαίου...Οι δεσμώτες που δεν έχουν αντικρίσει ποτέ τον πραγματικό κόσμο,θεωρούν πραγματικοτητα τις σκιές των αντικείμενων και των ανθρώπων που προβάλλονται στον τοίχο μπροστά τους λόγω της φωτιάς που καίει πίσω από αυτούς.

Μη έχοντας επίγνωση της άγνοιας τους εγκλωβιζονται στις ψευδαισθησεις,της προκαταληψεις,τα πάθη τους και απομακρυνονται όλο και περισσότερο απ την αλήθεια.


ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΊ ΤΗΣ ΑΛΛΗΓΟΡ'ΙΑΣ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΊΟΥ

Μερικοί συμβολισμοί που προσθέτουν μια εικονοπλαστικη δύναμη:

Η σπηλιά: είναι η αισθητή πραγματικοτητα,η πολίτικη κοινωνία στην οποία δεν κυβερνούν οι πεπαιδευμενοι,οι φιλόσοφοι

Οι δεσμώτες: είναι οι άνθρωποι που ζουν μέσα στο σκοτάδι της αμάθειας και θεωρούν ότι οι σκιές είναι τα πραγματικά οντά

Οι σκιές-οι ήχοι :είναι τα είδωλα των πραγματικών όντων,τα απεικάσματα της πραγματικοτητας,ο αισθητός κόσμος,που μας γίνεται αντιληπτός μεσώ των αισθήσεων

Οι αλυσίδες : είναι οι αισθήσεις που μας κρατούν δέσμιους και δεν μας αφήνουν να αντιληφθούμε την πραγματικοτητα.Αν το εξετάσουμε σ ενα ευρύτερο πλαίσιο ,οι αλυσίδες μπορούν να παρομοιαστουν με τα εμπόδια που συναντάμε στην ζωή μας με την προσήλωση μας στα υλικά αγαθά που μας κρατούν μακριά από την θέαση του αγαθού...

Ο φωτεινός κόσμος : είναι ο κόσμος που βρίσκεται έξω από την σπηλιά και συμβολίζει τον κόσμο των ιδεών,την αληθινή πραγματικοτητα που γίνεται αντιληπτή μόνο μεσώ της νόησης

Οι άνθρωποι που βρίσκονται στον φωτεινό κόσμο - τα αντικείμενα που μεταφέρουν - οι ήχοι : είναι τα αληθινά οντά ,οι ιδέες

Το φως του ηλίου :είναι η υψίστη ιδέα του Αγαθού

Η πορεία από το σπηλαίο προς την έξοδο: συμβολίζει την πορεία του δεσμώτη από την άγνοια προς την γνώση,την απελευθέρωση του, που σκοπό έχει την κατάκτηση της γνώσης και της αληθείας μέσω της νόησης και της παιδείας και επομένως την μεταστροφή του σε φιλόσοφο..


Για να κατακτήσει κάνεις τη γνώση πρέπει να ξεκινήσει την πορεία του από τον αισθητό κόσμο και να φτάσει στον νοητό...Ειδικότερα,η πορεία της γνώσεις έχει ως εξής


Αισθητός κόσμος:

α)ο κόσμος της δόξας (=γνώμης)η της εικασίας:οι δεσμώτες βλέπουν τις σκιές των πραγμάτων

β)η πίστη :ο απελευρωμενος δεσμώτης αντικρίζει για πρώτη φορά τα αισθητά πράγματα

Νοητός κόσμος:

α)ο απελευθερομενος δεσμώτης αντικρίζει την εξωτερική πραγματικοτητα το νοητό κόσμο

β)νόηση :ο απελευθερομενος δεσμώτης ατενίζει τον ήλιο και φτάνει στην θέαση του Αγαθού


Το κείμενο κλείνει με το συμπέρασμα του Σωκράτη που παραλληλίζει τους δεσμώτες με την σύγχρονη πολίτικη κοινωνία στην οποία δεν κυβερνούν οι φιλόσοφοι και επομένως οι άνθρωποι ζουν μέσα στο σκοτάδι της αμάθειας(διαχρονική άποψη αυτή ε)Έτσι έμμεσα εισάγεται το θέμα που θα αναπτυχθεί στο επόμενο ποστ που είναι το χρέος του απελευθερωμενου δεσμώτη,δλδ του φιλόσοφου,να ξανά κατεβεί στο σπηλαίο και να οδηγήσει προς την έξοδο και τους υπολοίπους δεσμώτες....

ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ.....

Οι δώδεκα μήνες κατά το Αττικό ημερολόγιο στην Αρχαία Ελλάδα

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν δώδεκα μήνες, όπως έχουμε και εμείς σήμερα, ενώ η χρονολόγηση των ετών γινόταν με βάση τις Ολυμπιάδες.

Αντί για εβδομάδες, οι μήνες διαιρούνταν σε τρεις δεκάδες, τις οποίες ονόμαζαν:την πρώτη δεκάδα «ισταμένου», «αύξοντος» ή «αρχομένου» την δεύτερη δεκάδα «μηνός μεσούντος», και την τρίτη δεκάδα «φθίνοντος» ή «απιόνος μηνός».
Το νέον έτος για τους αρχαίους Αθηναίους αρχίζει την 1η Εκατομβαιώνος που πάντοτε πρέπει να πέσει μετά το θερινό ηλιοστάσιο. Γι' αυτό κάθε δύο ή τρία χρόνια προστίθετο ο μήνας Β' Ποσειδεών.
Η ημέρα για τους αρχαίους Έλληνες αρχίζει κατά την δύση του ηλίου κι όχι όπως σήμερα τα μεσάνυχτα.

Αλλά ας δούμε τους δώδεκα μήνες αναλυτικά....

• Εκατομβαιών:Ο Εκατομβαιών είναι ο πρώτος μήνας στο Αττικό ημερολόγιο.που ακολουθούσε το θερινό Ηλιοστάσιο και αντιστοιχούσε με το χρονικό διάστημα από 23 Ιουνίου έως 23 Ιουλίου, αφιερωμένος στον Απόλλωνα.Τα Εκατόμβαια ήταν μία γιορτή που γινόταν προς τιμή του Απόλλωνα, στην οποία θυσιάζονταν εκατόμβαι, δηλαδή μεγαλοπρεπής θυσία 100 βοδιών, ταύρων κ.ά.

• Μεταγειτνιών:Ο Μεταγειτνιών ή Μεταγιτνιών ήταν ο δεύτερος μήνας στο αττικό ημερολόγιο, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στο Μεταγείτνιο Απόλλωνα και αντιστοιχούσε στο χρονικό διάστημα 24 Ιουλίου-22 Αυγούστου.Κυριότερες γιορτές κατά το μήνα αυτό ήταν τα Μεταγείτνια στην Αττική την έβδομη μέρα του μήνα.Κατά τη γιορτή τελούνταν θυσίες και προσφορές, ωστόσο δεν έχουν σωθεί περισσότερες λεπτομέρειες από αρχαίες πηγές.Η ονομασία της γιορτής σήμαινε την αλλαγή πόλεως λόγω αποικίας, εξορίας, εμπορικών ή άλλων δραστηριοτήτων (γειτνίασις πρός ετέρους). Είχαν μεγάλη κοινωνική και πολιτική σημασία, καθώς προβαλλόταν η αρμονία κι η ειρήνη στις πολιτικές και διπλωματικές υποθέσεις μεταξύ δυο πόλεων και των μετοικισμένων κατοίκων τους.

• Βοηδρομιών :Ο Βοηδρομιών είναι ο τρίτος μήνας στο αττικό ημερολόγιο, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στο Βοηδρόμιο Απόλλωνα και άρχιζε με την πρώτη εμφάνιση της σελήνης του Αυγούστου, εως την νέα σελήνη του Σεπτεμβρίου. Η πρώτη ημέρα εκάστου μηνός καλούνταν ''Νουμηνία''. Η τελευταία μέρα εκάστου μηνός καλούνταν '' 'Ενη και νεα.''Κυριότερη γιορτη εκείνο τον μήνα ήταν τα Βοηδρόμια την 7η ημέρα του μήνα.Τα Βοηδρόμια ήταν αρχαία ελληνική εορτή η οποία λάμβανε χώρα στην Αθήνα την 7η ημέρα του Βοηδρομίωνος μηνός (μέσα Αυγούστου έως μέσα Σεπτεμβρίου) προς τιμή του Απόλλωνα Βοηδρομίου. Ο όρος βοηδρομία σήμαινε παροχή βοηθείας με την έννοια της βοηθείας κατά την μάχη. Η εορτή διέθετε στρατιωτική πτυχή, και κατά την εκδήλωση προσφέρονταν ευχαριστίες στον Απόλλωνα για την βοήθεια που παρασχόταν στους Αθηναίους κατά τις πολεμικές τους επιχειρήσεις.

• Πυανεψιών:Ο Πυανεψιών είναι ο τέταρτος στη σειρά μήνας στο Αττικό ημερολόγιο, που αντιστοιχούσε με το χρονικό διάστημα από 23 Σεπτεμβρίου μέχρι 22 Οκτωβρίου, αφιερωμένος στον Απόλλωνα.Κατά το μήνα αυτό η γιορτή Πυανέψια ή Πυανόψια ηταν προς τιμή του θεού Απόλλωνα,.Τα Πυανόψια ή Πυανέψια ήταν γιορτή στην αρχαία Αθήνα προς τιμήν του Απόλλωνα με αναίμακτη θυσία καρπών και φρούτων, των πρώτων καρπών μετά τη συγκομιδή.

ΔΙΑΣ Mαιμακτηριών-ZEUS maimaktirion

• Μαιμακτηριών:Ο Μαιμακτηριών είναι ο πέμπτος μήνας στο αττικό ημερολόγιο, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στο Δία Μαίμακτο και περίπου αντιστοιχούσε στο σημερινό χρονικό διάστημα 23 Οκτωβρίου-22 Νοεμβρίου.Κυριότερες εορτές κατά το μήνα αυτό ήταν τα Μαιμακτήρια Η γιορτή ήταν προς τιμήν του Διός Μαιμάκτου, προσωνύμιο του Δία που σημαίνει "θυελλώδης" και "ταραχώδης'', θεού των ανέμων και των καταιγίδων. Περιελάμβανε δεήσεις προς τον Δία για ήπιο χειμώνα, καθώς και χορούς ανδρών στο θέατρο, που ήταν μεταμφιεσμένοι σε Βάκχες, Νύμφες και Ώρες, πανηγυρίζοντας
  
  την έναρξη του χειμώνα.

• Ποσειδεών:Ο Ποσειδεών είναι ο έκτος μήνας στο αττικό ημερολόγιο, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στο θεό Ποσειδώνα και αντιστοιχούσε στο χρονικό διάστημα 23 Νοεμβρίου-22 Δεκεμβρίου. Σε άλλες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας εκτός από την Αθήνα, θεωρούνταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου.Κάθε 2-3 χρόνια, προστίθετο ένας εμβόλιμος μήνας, ο Ποσειδεών Β', ώστε η πρώτη ημέρα κάθε μήνα να συμπίπτει κατά το δυνατόν με τη Νέα Σελήνη.Κυριότερες γιορτές κατά το μήνα αυτό ήταν τα Φαλληφόρια προς τιμήν του Διονύσου. Τα φαλληφόρια ήταν εορταστική, τελετουργική πομπή προς τιμήν του θεού Διονύσου με οργιαστικό χαρακτήρα, κατά την οποία «περιήγετο (…) φαλλός ως σύμβολον της παραγωγικής δυνάμεως της φύσεως»

• Γαμηλιών:Ο Γαμηλιών είναι ο έβδομος μήνας στο αττικό ημερολόγιο, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στους θεούς Δία και Ήρα και αντιστοιχούσε στο χρονικό διάστημα 23 Δεκεμβρίου-22 Ιανουαρίου.Ο μήνας πήρε το όνομά του από τη γιορτή των Γαμηλίων ή Θεογαμίων, του ιερού γάμου μεταξύ των δυο θεών

ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΑ

• Ανθεστηριών: Ο Ανθεστηριών είναι ο όγδοος μήνας στο αττικό ημερολόγιο, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στο θεό Διόνυσο και αντιστοιχούσε στο χρονικό διάστημα Νέα Σελήνη Ιανουαρίου έως Νέα Σελήνη Φεβρουαρίου.Η κυριότερη και επώνυμη γιορτή του μήνα ήταν τα Ανθεστήρια, τα οποία διαρκούσαν τρεις ημέρες. Κατά την τελευταία ημέρα της γιορτής αυτής τελούνταν τα Υδροφόρια προς τιμήν όσων χάθηκαν στον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Η πρώτη μέρα των Ανθεστηρίων ονομαζόταν «πιθοίγια». Ονομάστηκε έτσι από το γεγονός ότι την ημέρα αυτή ανοίγονταν και δοκιμάζονταν για πρώτη φορά οι πίθοι με τον οίνο της χρονιάς. Η δεύτερη μέρα των Ανθεστηρίων λεγόταν «Χόες», από το ομώνυμο οινοδοχείο και η τρίτη μέρα των Ανθεστηρίων ονομάζονταν «Χύτροι», επειδή την ημέρα προσφέρονταν αγγεία με άνθη, μαγειρεμένα λαχανικά και πανσπερμία σιτηρών.

• Ελαφηβολιών:Ο Ελαφηβολιών είναι ο ένατος μήνας του αττικού ημερολογίου. Ήταν αφιερωμένος στη θεά Άρτεμη και αντιστοιχεί με το χρονικό διάστημα 21 Φεβρουαρίου-23 Μαρτίου.Ο μήνας πήρε το όνομά του από τα Ελαφηβόλια, γιορτή με θυσίες ελαφιών που πραγματοποιούνταν την έκτη μέρα του μήνα προς τιμήν της Ελαφηβόλου Άρτεμης.Αναφορικά με την εορτή δεν είναι γνωστές πολλές λεπτομέρειες, παρά μόνο ότι αρχικά τελούνταν θυσίες ελαφιών. Ωστόσο αργότερα το έθιμο περιελάμβανε προσφορά γλυκισμάτων σε σχήμα ελαφιού, τα οποία ήταν παρασκευασμένα από αλεύρι, μέλι και σουσάμι. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ήταν η μεγαλύτερη εορτή της πόλεως Υάμπολις στη Φωκίδα, η οποία εορταζόταν σε ανάμνηση μιας μεγάλης νίκης των κατοίκων της πόλης ενάντια στους Θεσσαλούς και ήταν προς τιμήν της Αρτέμιδος, της οποίας υπήρχε ιερό στην πόλη.Ο Παυσανίας επίσης αναφέρει ότι παρόμοια εορτή λάμβανε χώρα στην αρχαία Ήλιδα προς τιμήν της Ελαφιαίας Αρτέμιδος, εν μέρει παράφραση της γειτονικής λατρείας της Αλφιαίας Αρτέμιδος.

Η Άρτεμη με τη Λητώ και τον Απόλλωνα δέχονται τους πιστούς με τις προσφορές τους.

• Μουνιχιών:Ο Μουνιχιών είναι ο δέκατος μήνας στο αττικό ημερολόγιο. Είναι αφιερωμένος στη θεά Άρτεμη.Κατά τον Πλούταρχο οι αρχαίοι Αθηναίοι και Πειραιώτες εόρταζαν τη Μουνιχία Άρτεμη στις 16 του Μουνιχιώνα, που συμπίπτει με τη σύγχρονη 1η Απριλίου.

• Θαργηλιών:Ο Θαργηλιών είναι ο ενδέκατος μήνας στο αττικό ημερολόγιο. Ήταν αφιερωμένος στους θεούς Απόλλωνα και της Άρτεμης.Κυριότερη γιορτη του μήνα αυτού ήταν τα ομώνυμα Θαργήλια, που κρατούσαν δυο ημέρες.Τα Θαργήλια ήταν η γενέθλια γιορτή του Απόλλωνα που τελούνταν έν άστει στην Αρχαία Αθήνα κατά τη εβδόμη ημέρα του μήνα Θαργιλιώνα,εποχή ωρίμανσης των καρπών.

• Σκιροφοριών:O Σκιροφοριών είναι ο δωδέκατος μήνας στο αττικό ημερολόγιο, ο οποίος στην Αθήνα σηματοδοτούσε το τέλος του έτους. Ήταν αφιερωμένος στην θεα Αθηνά.Η σημαντικότερη γιορτή αυτό το μήνα ήταν τα Σκιροφόρια προς τιμήν της Αθηνάς Σκιράδος. Επρόκειτο για μια γιορτή με αρχαίες ρίζες και ήταν καθαρά γυναικεία,ήταν το σχέδιο των γυναικών για την επανάσταση τους όπου απεικονίζοταν με φόντο τη γιορτή αυτή...